Na een lange afwezigheid (meer dan een jaar), ga ik kijken of ik de nieuwe format van de weblog onder de knie kan krijgen. Had net alles met pijn en moeite een beetje onder de knie en toen veranderde de opzet, hetgeen mij bijzonder demotiveerde. Enfin, nieuwe energie, nog een redelijk nieuw jaar, dus wie weet behoor ik binnenkort weer tot de actieve webloggers!

En volgen er weer nieuwe leuke schrijfsels en lekkere recepten.

Groetjes,

Connie

Haar vingers likte ze erbij af. Mijn nichtje van dik twee, at voor het eerst in haar jonge leventje broccolisoep! Meer, meer riep ze tegen oma. Gelukkig zat er meer dan genoeg in de soepkom en, voor haar erg belangrijk, zaten er geen melkbestanddelen in verwerkt. Zodoende voor haar en voor al die andere jonge lekkerbekken onder ons, het supersimpele, doch erg lekkere recept van:

BROCCOLISOEP

Maak ca. 1,5 l. bouillon (groenten- of runderbouillon, wat je lekker vind). Snijd en was 500 gram broccoli. Dikke stronken eraf halen. 2 Uien pellen en snipperen. Uien in ca. 10 minuten glazig bakken in beetje olie (olijf- of maiskiemolie, erg lekker). Broccoli en bouillon erbij. Aan de kook brengen en daarna ca. 30 min. op zacht vuur laten sudderen. Dan de staafmixer erop (kijk uit dat je niet de hele keuken ondermixt!), beetje nootmuskaat en (verse) peterselie toevoegen. Klaar!
En zo simpel is het. De broccoli heeft van zichzelf al een lekkere smaak; de bouillon maakt het zout genoeg (voor ons dan, kan geen kwaad om er bijv. Maggi of Groene Tabasco bij op tafel te zetten). Wil je het helemaal luxe maken, dan nog een schep creme fraiche erbij doen, zodra je de soep in de borden hebt geschonken. Wat ook erg lekker erbij is zijn licht gebakken appelpartjes. Apart, maar zeer verrassend!

Eet Smakelijk! Selamat Makan!

Zoals het een goede Hollandse dame betaamt, trakteerde ik mijn bezoek niet alleen op taart (in dit geval een met slagroomsoesjes en chocolade gebouwde pyramide) maar ook op soep met brood. Lekker Hollands, maar met een Oosterse twist, zal ik maar zeggen.
De zaterdag voor mijn verjaardag de ganzen dag in de keuken doorgebracht met als resultaat:
een overheerlijke broccolisoep, een heldere paddestoelensoep, een pittige kokossoep, een licht volkoren brood, een met ei verrijkt witbrood en een kruiden/kerriebrood. Alles zelfgemaakt, uiteraard. De broodbakmachine draaide zijn hand (lees: kneedarm) er niet voor om. De soepen waren eveneens in een handomdraai gemaakt. Toch een hele dag in de keuken? Strookt niet met wat ik net verteld heb. Laat ik het zo zeggen: als ik net zo’n scherp mes als Gordon had gehad en de soepele snijhand van Jamie, dan was het schillen en snijden van de groenten een peuleschil geweest!
Tot mijn grote genoegen kon ik één van de soepen opdienen in mijn nieuwe erfstuk, te weten, een heuse soepterrine. Zoals regelmatige bezoekers van mijn weblog weten, eten wij op zondag doorgaans een lekker soepje. In plaats van iedere zondag de pan op tafel te zetten, had ik daarom aan mijn ouders en ouderwetse soepterrine gevraagd. Een mooie sjieke terrine vind ik erg mooi op tafel staan, beter dan zo’n oude, versleten pan met kapotte handgrepen. Schijnt een hels karwei geweest te zijn om er één te vinden. De vraag naar soepterrines is schijnbaar dermate laag, dat ze doorgaans niet meer als los serviesstuk worden verkocht. Toch wist mijn moeder er dus één te vinden en die prijkt nu op mijn aanrecht. Kan niet wachten tot zondag…….Gaan we weer net als vanouds, nieuwerwetse soep eten…..maar dit keer uit een echte soepterrine.

Gisteren is mijn veertigste levensjaar ingegaan………ik voel nog niets. Geen hang naar het verleden, geen mid-life-crisis-gedoe, geen zin in jonge mannen………Helemaal niets! Eigenlijk voelt het precies zoals de laatste dag van mijn 39e levensjaar en de 365 dagen daarvoor! Eerlijk gezegd voel ik me wel lekker, zo op deze doordeweekse zonnige tweede dag van mijn veertigste levensjaar. Oké, oké, ik bèn nog geen veertig, er kan dus nog van alles gebeuren in de dagen die mij scheiden van het daadwerkelijk veertig worden.
Ik vier mijn verjaardag, een enkele uitzondering daargelaten, ieder jaar. Na al die jaren kriebels in mijn buik, lang-zal-ze-leven en hooggespannen verwachtingen van wat er onder de pakpapiertjes schuil gaat, vind ik het nog steeds even leuk en spannend als toen ik een klein meisje was en niet kon slapen van mijn eigen opgewondenheid. Met dat verschil dat ik tegenwoordig behoorlijk goed slaap, de nacht van mijn verjaardag. Zo ook dit jaar. Dat de wekker van mijn mannie een half uur eerder afging dan die van mij, heb ik niet gehoord. Jarige Jet lag nog in een bovennatuurlijke coma. Pas tegen de tijd dat ik gestommel op de trap en ingehouden gefluister hoorde, werd ik wakker. Natuurlijk hield ik me slapende……Er volgde een ware aubade aan het voeteneind van mijn bed. Lang-zal-ze-leven werd ingezet, als ook Hanky Panky Shanghai en 100 Jaar Geleden. Allemaal nieuwe, mij niet bekende verjaardagsliederen. Ze werden vol verve door de kids gezongen en de gebaren die daar af en toe mee gepaard gingen, zorgden voor een onbedaarlijke lachstuip en een overvloedige stroom tranen. Beter kon mijn verjaardag niet beginnen. De cadeaus werden gegeven en bewonderd. Daarna naar beneden: met opgetogen gezichten wachten de kinderen mijn reactie af toen ik voet zette in de woonkamer. Alles was versierd! Er hingen zelfs ballonnen! Aan hun snuiten te zien waren ze zeer te spreken over de versiersels. Bij feest horen immers slingers en ballonnen! En zo kachelden we door de dag. En passant speelde de oudste nog een handbalwedstrijd, waarbij we met z’n allen fanatiek langs de zijlijn het team aanspoorden, en bezocht mijn mannie, samen met de kinderen een autorace festijn dat achter ons op het industrieterrein werd gehouden. ‘s Middags kwam bezoek en werd ik ontzettend verwend.
Heerlijk! Jarig zijn! Waarom zou je te oud worden voor een verjaardagsfeestje? Laat mij maar lekker het feestvarken uithangen voor een dag en vieren dat ik weer een jaartje erbij heb. En voor wat betreft de bijwerkingen van verjaardagen, zoals ouder worden, tja, eigenlijk heb ik daar geen boodschap aan. Het is lente en mijn nieuwe, jonge levensjaar is net begonnen. Wie ben ik om me bezig te houden met ouder worden…..dat doe ik wel als ik 80 ben; dan ben ik pas oud.

Zie daar, de Zilveren Award prijkt op mijn log!Een prachtige beloning voor vele uren zwoeg- en knutselwerk, ergernissen, bloed, zweet en tranen Ik ben zeer tevreden over het resultaat, zeker met de nieuwe kopfoto ben ik erg in mijn sas!

WAT VIND JIJ ERVAN?

Enneh, goud en briljant zijn er ook nog….!

Depot 13 is de aanduiding voor de loods waarin ‘s nachts de overslag van goederen plaatsvind van een landelijk dekkend netwerk van goederen. Diverse pakketten worden ‘s nachts middels kooien van het ene depot naar het andere depot gebracht. Bijvoorbeeld, technische apparatuur, bloemendozen, koeldozen met taarten, grafische pakketten e.d. Depot 13 is het eigendom van een transportbedrijf dat ergens in het midden van het land gesitueerd is. Het transportbedrijf wordt gerund door een vader en diens twee jonge zonen. Vader is gelukkig getrouwd en heeft naast zijn twee zonen nog een zeer ambitieuze dochter. Hij heeft tien jaar hard gewerkt voor het bestaansrecht van zijn transportbedrijf. Nu doet hij het wat rustiger aan, werkt op de achtergrond als adviseur mee, maar laat het veldwerk over aan zijn twee zonen. Daardoor heeft hij meer tijd vrij voor andere dingen.
Zijn vrouw is eigenaresse van een koeriersbedrijf en opereert volledig zelfstandig vanuit huis. Zij is na tien jaar, zijn steun en toeverlaat geweest te zijn, gestart met het koeriersbedrijf omdat zij voor zichzelf en haar man een extra inkomen veilig wilde stellen. Niet dat zij er geen vertrouwen in heeft dat haar zonen de zaken goed zullen regelen en de continuiteit van het bedrijf zullen waarborgen, nee. Zij gaat voor zekerheid en houdt het liefst het heft in eigen handen, zoals ze dat jaren lang op de achtergrond, thuis, heeft gedaan.

Het verhaal begint…….

Enkele jaren geleden, toen ik nog braaf 40 uur per week op een kantoor doorbracht, deed de computer zijn intrede. De techniek was nog bij te houden en door ieder vrij minuutje te spenderen aan het doorgronden van het unieke apparaat, snapte ik de werking ervan. Geen idee had ik van het bestaan van een complete, andere wereld die er achter het beeldscherm schuilging. Dat dat een zogenaamde “virtuele” wereld heette, wist ik toen nog niet, maar daar zou ik snel achter komen. Zoals ik al zei, het was bij te houden. Met een enkele aanwijzing van een helpdesk (een nieuw begrip, zoals zoveel begrippen werden uitgevonden met, meestentijds engelse namen….) en een summier boekje hield ik alles onder controle. En toen stapte ik in de achtbaan en met mij, vele anderen. De techniek kroop langzaam omhoog, maar nadat het hoogste punt bereikt was, denderde zij, ongehinderd en oncontroleerbaar, de afgrond in. Screwdrivers werden moeiteloos genomen. Harder en harder ging het. Niet te stuiten. Iedereen, inclusief ikzelf, wist dat er geen ontkomen meer aan was. Dat uitstappen evenmin een overweging was. We moesten en zouden door! En kijk waar het ons gebracht heeft. De virtuele wereld is de onze geworden en beperkt zich niet meer tot het beeldscherm. Vol overgave verweven we deze kunstmatig gecreeerde wereld met ons eigen, werkelijke leven. Het is niet meer bij te houden. Ik kan het niet meer bijhouden en heb reeds lang geleden opgegeven om het te begrijpen. Links, sites, weblogs, url’s (allemaal engels….waarom toch?) zijn begrippen die ik nog kan bevatten en kan toepassen, maar daar houdt mijn kennis op. De nieuwe woorden schieten als paddestoelen uit de grond, de Dikke Van Dalen en het Groene Boekje worden ieder jaar drastisch veranderd en aangepast. Kunnen zij het nog wel bijhouden? Wat dacht u van “Google-en”, “webloggen”. Woorden als “home” hebben niet enkel en alleen de betekenis “thuis”, nee, het is ook computertaal geworden. Computeren is een must geworden een life line. Zonder computer is onze economie uitgeschakeld. Dat is voor mij althans, geen geruststellende gedachte. Als mens afhankelijk te zijn van een apparaat. Kun je dat ook integratie noemen? Zo was dit weekend de film “Total Recall” met Arnold op TV. Machines die de wereld bevolken en heersen over de mensheid. Fictie of realiteit. U mag het zeggen. Ik heb gelukkig een uit-knop op mijn computer en maak daar, af en toe, dankbaar gebruik van.

“Honey, I shrunk the Brains”"……and failed! Can you get me a cigar….?”

Ik heb vandaag mijn gehele weblog ge-restyled; de nieuwe kopfoto was de ‘boosdoener’! Mijn vorige kopfoto vond ik erg mooi, alleen stoorde ik me al geruime tijd aan de titel: Conniescorner! Aan elkaar! Destijds dacht ik dat de tekst van je weblog precies zo geschreven moest zijn als je url….vandaar! Niets was minder waar. Zodoende vorige week een nieuwe kopfoto aangevraagd. Zelf foto’s aangeleverd van mijn reis door Indonesië en zie daar het resultaat. Wederom een exotische, vrolijke uitstraling! En dus ben ik bijna de hele avond bezig geweest met sleutelen aan de kleuren. Een hele klus, moet ik eerlijk toegeven, maar ik denk dat ik aardig geslaagd ben. Misschien hier en daar nog wat kleine puntjes op de i en dan ben ik tevreden. Toch is het wel even wennen……